غزل ۵۰۸ - تا به حدی است لطافت رخ پرتابش را

تا به حدی است لطافت رخ پرتابش را
که عرق داغ کند لاله سیرابش را ۱

تا به دامان قیامت نشود چشمش خشک
یک نظر هر که ببیند گل سیرابش را ۲

وحشت از صحبت مجنون نکند چشم غزال
می توان یافت گرفته است رگ خوابش را ۳

گر فتد راه به دریای دلم طوفان را
حلقه گوش کند حلقه گردابش را ۴

کعبه و بتکده بی جلوه مستانه یار
آسیایی است که انداخته اند آبش را ۵

جوهر آن مژه صائب زره زیر قباست
این چنین ساده مبین تیغ سیه تابش را ۶