غزل ۵۰۹ - شانه گر باز کند زلف گرهگیرش را

شانه گر باز کند زلف گرهگیرش را
نی به ناخن شکند پنجه تدبیرش را ۱

هر که دیوانه آن زلف چو زنجیر شود
چرخ در گوش کشد حلقه زنجیرش را ۲

گل خورشید ز هر ذره به دامن چیند
هر که آرد به نظر حسن جهانگیرش را ۳

در دو عالم شود انگشت نما چون مه نو
لب زخمی که ببوسد لب شمشیرش را ۴

چون هدف، گردن امید برافراخته ام
تا چو مژگان به نظر جای دهم تیرش را ۵

از شکر خنده آن طفل دل عالم سوخت
دایه آمیخت همانا به شکر شیرش را ۶

چه دهی پشت به دیوار درین خانه که هست
هر نفس صورتی آیینه تصویرش را ۷

سنگ کم می شمرد لعل و گهر را صائب
به چه از راه برم چشم و دل سیرش را؟ ۸