غزل ۵۱۱ - عشق سازد ز هوس پاک دل آدم را

عشق سازد ز هوس پاک دل آدم را
دزد چون شحنه شود امن کند عالم را ۱

آب جان را چو گهر در گره تن مگذار
چون گل و لاله به خورشید رسان شبنم را ۲

در وصالیم و همان خون جگر می نوشیم
تلخی از دل نبرد قرب حرم زمزم را ۳

عالم از جای به تعظیم کلامش خیزد
هر که چون صبح برآرد به تأمل دم را ۴

رم آهوی حرم پای گرانخواب شود
چون به دوش افکنی آن زلف خم اندر خم را ۵

قفس شیر نگشته است نیستان هرگز
عشق آن نیست که بر هم نزند عالم را ۶

شور و غوغا نبود در سفر اهل نظر
نیست آواز درا قافله شبنم را ۷

زینت مردم آزاده بود بی برگی
محضر جود بود دست تهی حاتم را ۸

چه خبر از دل آواره ما خواهد داشت؟
مست نازی که ندارد خبر عالم را ۹

صائب از شعله آه تو، که روشن بادا!
می توان خواند شب تار خط درهم را ۱۰