غزل ۵۱۲ - فقر بی قدر کند سلطنت عالم را

فقر بی قدر کند سلطنت عالم را
هوس ملک نباشد پسر ادهم را ۱

می کند کار خرد، نفس چو گردید مطیع
دزد چون شحنه شود امن کند عالم را ۲

خرد مشمار گنه را، که گناهی است بزرگ
گندمی کرد ز فردوس برون آدم را ۳

پیش چشمی که شد از پرده شناسان حجاب
شاهدی نیست به از چهره خود مریم را ۴

نیست ممکن، نکند صحبت نیکان تأثیر
گل به خورشید رسانید سر شبنم را ۵

می تواند به نفس کرد جهان را روشن
هر که چون صبح برآرد به تأمل دم را ۶

دانش آنراست مسلم که به تردستی شرم
گرد خجلت ز جبین پاک کند ملزم را ۷

حق محال است به مرکز نرساند خود را
در کف دیو قراری نبود خاتم را ۸

کجی از بد گهران صحبت نیکان نبرد
ظفر از تیغ محال است برآرد خم را ۹

دیده مور، شود ملک سلیمان به خلیق
تنگی خلق، دل مور کند عالم را ۱۰

کار اکسیر کند همت ذاتی صائب
خاک در دست زر و سیم شود حاتم را ۱۱