غزل ۵۱۶ - نفس سوخته روشنگر جان است مرا

نفس سوخته روشنگر جان است مرا
چون شرر، زندگی از سوختگان است مرا ۱

دل سودا زده ام جوش بهاران دارد
چهره از درد اگر برگ خزان است مرا ۲

بیخودی گرد ملال از دل من می شوید
رفتن دل به نظر آب روان است مرا ۳

گر چه افتاده ام اما پی برداشتنم
هر که قد راست کند تیر و سنان است مرا ۴

گردش چرخ محال است مرا پیر کند
همت پیر مغان، بخت جوان است مرا ۵

نتوان شست به هر صید گشادن، ورنه
آه تیری است که دایم به کمان است مرا ۶

می کند سلسله عمر ابد را کوتاه
گرهی چند که در رشته جان است مرا ۷

در سفر عادت سیلاب بهاران دارم
سختی راه طلب، سنگ فسان است مرا ۸

در خریداری درد تو به جان بی تابم
ورنه یوسف به زر قلب گران است مرا ۹

نیست چون سرو، مرا بی ثمری بر دل بار
که ز آسیب خزان خط امان است مرا ۱۰

آب از دیده خورشید گشاید صائب
در دل آیینه عذاری که نهان است مرا ۱۱