غزل ۵۱۷ - نوخطی سلسله جنبان جنون است مرا

نوخطی سلسله جنبان جنون است مرا
سبزه نیمرسی تشنه خون است مرا ۱

چشم بدبین به خط پشت لب او مرساد!
که به آن تنگ دهن راهنمون است مرا ۲

از دل سوخته خونم به چکیدن نرسد
کاسه هر چند که چون لاله نگون است مرا ۳

بود اگر قافله سالار غزالان مجنون
این زمان توشه کش دشت جنون است مرا ۴

گر کنی خون به دل من همه عمر کم است
تیغ مژگان تو گر تشنه خون است مرا ۵

بس که خون در دل ازین دوست نمایان دارم
دیدن دشمن خونخوار، شگون است مرا ۶

به زبان گر نکنم شکر ترا، معذورم
بار احسان تو از برگ فزون است مرا ۷

نکنم با گل بی خار، مبدل صائب
خارخاری که ازان گل به درون است مرا ۸