غزل ۵۱۸ - دل پریخانه آن روی چو ماه است مرا

دل پریخانه آن روی چو ماه است مرا
یوسفی در بن هر موی به چاه است مرا ۱

آه من چون علم صبح قیامت نشود؟
الف قامت او سرخط آه است مرا ۲

همچو کبکی که فتد سایه شاهین به سرش
دل سراسیمه ازان پر کلاه است مرا ۳

با کلاه نمد از هر دو جهان آزادم
سایه بال هما بخت سیاه است مرا ۴

چون قلم، گام نخستین، نفسم سوخته است
در ره شوق کجا فرصت آه است مرا؟ ۵

می چکد خون چو کباب از نفس دعوی من
با چنین سوز چه حاجت به گواه است مرا؟ ۶

جرم ایام خرد قابل بخشیدن نیست
ورنه با عشق چه پروای گناه است مرا؟ ۷

از تماشای تو ای مایه امید جهان
غیر افسوس چه در دست نگاه است مرا؟ ۸

منزل عشق چو خورشید بود پا به رکاب
ورنه صائب چه غم از دوری راه است مرا؟ ۹