غزل ۵۲۰ - چون خم از کوی مغان پای سفر نیست مرا

چون خم از کوی مغان پای سفر نیست مرا
گر شوم آب، ازین خاک گذر نیست مرا ۱

خاکساری است مرا روشنی دیده و دل
شکوه از گرد یتیمی چو گهر نیست مرا ۲

سنگ طفلان چه کند با دل دیوانه من؟
کبک مستم، غمی از کوه و کمر نیست مرا ۳

می توان کرد به تسلیم شکر حنظل را
نتوان تلخ نشستن که شکر نیست مرا ۴

چون سپر، موجه شمشیر به هم پیوسته است
در مصافی که به جز سینه سپر نیست مرا ۵

از قبول نظر عشق شود عیب هنر
ورنه جز بی هنری هیچ هنر نیست مرا ۶

منم آن نخل خزان دیده کز اسباب جهان
هیچ دربار به جز برگ سفر نیست مرا ۷

چه حضورست که در پرده غم صائب نیست؟
با غم عشق تمنای دگر نیست مرا ۸