غزل ۵۲۳ - در بیابان طلب، راهبری نیست مرا

در بیابان طلب، راهبری نیست مرا
سر پرواز به باد دگری نیست مرا ۱

آن نفس باخته غواص جگرسوخته ام
که به جز آبله دل گهری نیست مرا ۲

روزگاری است که با ریگ روان همسفرم
می روم راه و ز منزل خبری نیست مرا ۳

می زنم بال به هم تا فتد آتش در من
از دل سنگ امید شرری نیست مرا ۴

ساکن کشتی نوحم ز سبکباری خویش
چون خس و خار ز طوفان خطری نیست مرا ۵

همه شب با دل دیوانه خود در حرفم
چه کنم، جز دل خود نامه بری نیست مرا ۶

می توان رفت چو آتش به رگ و ریشه شمع
به دل آزاری پروانه سری نیست مرا ۷

گر چه چون سرو، تماشاگه اهل نظرم
از جهان جز گره دل ثمری نیست مرا ۸

خاطر امن به ملک دو جهان می ارزد
نیستم در هم اگر سیم و زری نیست مرا ۹

می توانم شرری را به پر و بال رساند
در خور شمع اگر بال و پری نیست مرا ۱۰

برده ام غنچه صفت سر به گریبان صائب
جز دل امید گشایش ز دری نیست مرا ۱۱