غزل ۵۲۵ - آن که سوز جگر و دیده تر داد مرا

آن که سوز جگر و دیده تر داد مرا
همچو شمع از تن خود زاد سفر داد مرا ۱

قطع پیوند ازین سبز چمن مشکل بود
خجلت بی ثمری برگ سفر داد مرا ۲

عشق روزی که رسانید مرا خانه به آب
چشم تر غوطه به دریای گهر داد مرا ۳

چون به فریاد من آن سرو خرامان نرسید
زین چه حاصل که چو گل زر به سپر داد مرا؟ ۴

گشت تا رشته من بی گره از همواری
ره به دل سبحه ز صد راهگذار داد مرا ۵

چه شکایت کنم از ضعف بصر در پیری؟
که بصیرت عوض نور بصر داد مرا ۶

قسمت یوسف بی جرم نشد از اخوان
گوشمالی که درین عهد هنر داد مرا ۷

کو دماغی که برآرم ز گریبان سر خویش؟
من گرفتم که فلک افسر زر داد مرا ۸

از دل سخت نداده است زمین قارون را
خاکمالی که درین دور هنر داد مرا ۹

ریخت هر کس به رهم خار ز خصمی چون برق
صائب از بی بصری بال دگر داد مرا ۱۰