این شعر عاشقانه و عرفانی از عشق عمیق و رنجهای ناشی از آن سخن میگوید. شاعر از عشق به معشوقی میگوید که او را بدخو کرده و تسلی در دو جهان برایش ممکن نیست. او خود را داغدیدهای میداند که از ازل پرورش یافته و عشق جوانمردانه در دلش جای دارد. شاعر از تلخی مرگ و بیم فراموشی دردش میگوید و خود را خاری در بیابان توکل میداند که با رنجهای بسیار پرورش یافته. در نهایت، او از ناامیدی از یار و فلک سخن میگوید و اینکه سالها گذشت تا او را به اینجا رساند.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، برخی از مضامین مانند مرگ و رنجهای عشق نیاز به درک و تجربه بیشتری دارد.
غزل ۵۲۶ - آنچنان عشق تو بدخوی برآورد مرا
که تسلی به دو عالم نتوان کرد مرا ۱
منم آن داغ که از صبح ازل پرورده است
در سراپرده دل، عشق جوانمرد مرا ۲
تلخی مرگ به کامم می لب شیرین است
بس که کرده است جهان حادثه پرورد مرا ۳
نیست اندیشه ام از خواب عدم، می ترسم
که فراموش شود چاشنی درد مرا ۴
عرق غیرت پیشانی خورشیدم من
نفس صبح قیامت نکند سرد مرا ۵
در بیابان توکل منم آن خار یتیم
که به صد خون جگر آبله پرورد مرا ۶
گر چو خورشید به خود تیغ زنم معذورم
طرفی نیست درین عالم نامرد مرا ۷
گل نچیدم به امید ثمر از یار و فلک
بازیی کرد که از هر دو برآورد مرا ۸
بود هر ذره من در کف بادی صائب
سالها گشت فلک تا به هم آورد مرا ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
