غزل ۵۲۶ - آنچنان عشق تو بدخوی برآورد مرا

آنچنان عشق تو بدخوی برآورد مرا
که تسلی به دو عالم نتوان کرد مرا ۱

منم آن داغ که از صبح ازل پرورده است
در سراپرده دل، عشق جوانمرد مرا ۲

تلخی مرگ به کامم می لب شیرین است
بس که کرده است جهان حادثه پرورد مرا ۳

نیست اندیشه ام از خواب عدم، می ترسم
که فراموش شود چاشنی درد مرا ۴

عرق غیرت پیشانی خورشیدم من
نفس صبح قیامت نکند سرد مرا ۵

در بیابان توکل منم آن خار یتیم
که به صد خون جگر آبله پرورد مرا ۶

گر چو خورشید به خود تیغ زنم معذورم
طرفی نیست درین عالم نامرد مرا ۷

گل نچیدم به امید ثمر از یار و فلک
بازیی کرد که از هر دو برآورد مرا ۸

بود هر ذره من در کف بادی صائب
سالها گشت فلک تا به هم آورد مرا ۹