غزل ۵۲۷ - نخل قد تو هم آغوش بلا کرد مرا

نخل قد تو هم آغوش بلا کرد مرا
هوس زلف تو همدست صبا کرد مرا ۱

خاک در دیده مقراض جدایی بادا!
که ازان حاشیه بزم جدا کرد مرا ۲

عکس من خاک به چشم آینه را می پاشید
پرتو روی تو آیینه نما کرد مرا ۳

بعد عمری که فلک بر سر انصاف آمد
همچو یوسف به لب چاه بها کرد مرا ۴

(چه عجب گر جگر نی بخراشد نفسم
بند از بند، فراق تو جدا کرد مرا) ۵

(داشتم شکوه ز ایران، به تلافی گردون
در فرامشکده هند رها کرد مرا) ۶

چون به بستر بنهم پهلوی راحت صائب؟
غنچه خسبی، گره بند قبا کرد مرا ۷