غزل ۵۳۶ - چون می کهنه چه شد گر نبود جوش مرا؟

چون می کهنه چه شد گر نبود جوش مرا؟
شور صد بزم بود در لب خاموش مرا ۱

می کشم تهمت سجاده تزویر از خلق
گر چه فرسوده شد از بار سبو دوش مرا ۲

جوش بی تابی من چون دل دریا ذاتی است
عارضی نیست چو خم سینه پر جوش مرا ۳

بحر را کرد نهان در ته سرپوش حباب
آن که زد مهر ادب بر لب خاموش مرا ۴

قدرم این بس که ز خاطر نروم پش نظر
من که باشم که نسازند فراموش مرا؟ ۵

شد ز بیداری من صبح قیامت نومید
برد از بس که تماشای تو از هوش مرا ۶

تا سبوی که درین میکده بر جا مانده است؟
که ردا هر نفسی می فتد از دوش مرا ۷

چشم من واله موی قلم نقاش است
نفریبد به خط و خال، بناگوش مرا ۸

تا درین باغ چو گل چشم گشودم صائب
می رود عمر به خمیازه آغوش مرا ۹