غزل ۵۳۷ - هوش نگذاشت به سر آن لب می نوش مرا

هوش نگذاشت به سر آن لب می نوش مرا
با چنان هوش ربایی چه کند هوش مرا؟ ۱

گر بدانی چه قدر تشنه دیدار توام
خواهی آمد عرق آلود به آغوش مرا ۲

شور عشق و نمک حسن گلوسوزم من
نیست ممکن که توان کرد فراموش مرا ۳

نه چنان گرم شد از آتش گل سینه من
که دم سرد خزان افکند از جوش مرا ۴

دست بسته است کلید در گنجینه من
می گشاید گره از دل لب خاموش مرا ۵

شب زلف سیه افسانه خوابم شده بود
ساخت بیدار دل آن صبح بناگوش مرا ۶

منم آن فاخته صائب که ز خود دارد دور
در ته پیرهن آن سرو قباپوش مرا ۷