غزل ۵۳۵ - می کند گرم طلب شعله آواز مرا

می کند گرم طلب شعله آواز مرا
می شود زمزمه بال و پر پرواز مرا ۱

سرمه خامشی من بود از تنهایی
می شود ناله دو بالا ز هم آواز مرا ۲

آنقدر تنگدل از نقش پر و بال خودم
که مه عید بود چنگل شهباز مرا ۳

می کند مست مرا ناله مرغان چمن
بود از نغمه رنگین می شیراز مرا ۴

منم آن دایره بی سر و پا چون گردون
که خبر نیست ز انجام و ز آغاز مرا ۵

نتراود ز لبم چون لب پیمانه سخن
نشود بی خبری پرده در راز مرا ۶

بار منت به دل روشن شمع است گران
بیشتر دست حمایت گزد از گاز مرا ۷

زده ام مهر خموشی به لب خود صائب
نیست پروا ز سخن چینی غماز مرا ۸