غزل ۵۳۹ - آشنایی به کسی نیست درین خانه مرا

آشنایی به کسی نیست درین خانه مرا
نظر از جمع به شمع است چو پروانه مرا ۱

دارم از دیده بد پاس تهیدستی خود
چشم بر گنج گهر نیست ز ویرانه مرا ۲

خاک این خانه ویران شده دامنگیرست
ورنه دلبستگیی نیست به این خانه مرا ۳

برنیایم ز قفس، گر قفسم را شکنند
ریشه چون دام دوانده است به دل دانه مرا ۴

نه چنان چشم من از اشک نمکسود شده است
که شود خواب، گرانسنگ به افسانه مرا ۵

چه بهشتی است که در عالم پر وحشت نیست
آشنایی به جز از معنی بیگانه مرا ۶

گره از خاطر من گردش ساغر نگشود
چه گشادی شود از سبحه صد دانه مرا؟ ۷

چه غبار از دل من کعبه به زمزم شوید؟
دردسر کم نشد از صندل بتخانه مرا ۸

نکند شبنم گل ریگ روان را سیراب
نتوان سیر ز می ساخت به پیمانه مرا ۹

منت روی زمین می کشم از رشته اشک
که رسانید به آن گوهر یکدانه مرا ۱۰

صدف از تشنه گوهر نبرد تشنه لبی
دل تسلی نشد از کعبه و بتخانه مرا ۱۱

آب تا هست، به خشکی نتوان کشتی بست
مانع توبه بود گریه مستانه مرا ۱۲

تا ز صورت رهم افتاد به معنی صائب
دیولاخی به نظر گشت پریخانه مرا ۱۳