غزل ۲۶۵۰ - تو آن ماهی که در گردون نگنجی

تو آن ماهی که در گَردون نگُنجی
تو آن آبی که در جَیحون نگُنجی ۱

تو آن دُرّی که از دریا فُزونی
تو آن کوهی که در هامون نگُنجی ۲

چه خوانم من فُسون، ای شاهِ پَریان؟
که تو در شیشه و اَفْسون نگُنجی ۳

تو لیلی‌یی، وَلیک از رَشکِ مولی
به کُنجِ خاطِرِ مَجنون نگُنجی ۴

تو خورشیدی، قَبایَت نورِ سینه‌ست
تو اَنْدَر اَطْلَس و اَکْسون نگُنجی ۵

تویی شاگردِ جانْ اَفْزا طَبیبی
در اِسْتدلال افلاطون نگُنجی ۶

تو مَعجونی که نَبْوَد در ذخیره
ذخیره چیست؟ در قانون نگُنجی ۷

بگوید خَصْم تا خود چون بُوَد این؟
تو از بی‌چونی و در چون نگُنجی ۸

چُنین بودی، در اِشْکَم گاهِ دنیا
بگُنجیدی، ولی اکنون نگُنجی ۹

مَخوان در گوش‌ها این را، خَمُش کُن
تو اَنْدَر گوشِ هر مَفْتون نگُنجی ۱۰