غزل ۲۶۵۱ - کریما تو گلی، یا جمله قندی؟

کَریما تو گُلی، یا جُمله قَندی؟
که چون بینی مرا، چون گُل بِخَندی ۱

عزیزا تو به بُستانْ آن درختی
که چون دیدم تو را، بیخَم بِکَندی ۲

چه کم گَردد زِجاهَت گَر بِپُرسی
که چونی در فِراقَم؟ دَردمندی؟ ۳

من آنَم کَزْ فِراقَت مُستْمَندم
تو آنی که خَلاصِ مُستْمَندی ۴

دَرین مَطْبَخ هزارانْ جانْ به خَرج است
بِبین تو ای دلِ پُرخون که چندی ۵

چو حَلقه بر دَرَت گَر چه مُقیمَم
چه چاره، چون تو بر بام بُلندی؟ ۶

بیا ای زُلْفِ چوگان، حُکْم داری
که چون گویم دَرین میدان فَکَندی ۷

سِپَند از بَهرِ آن باشد که سوزد
دِلا می‌سوز، دِلْبَر را سِپَندی ۸

بیا ای جامِ عشقِ شَمسِ تبریز
که دَردِ کُهنه را تو سودمندی ۹