غزل ۵۴۴ - میزبانی که ز جان سیر کند مهمان را

میزبانی که ز جان سیر کند مهمان را
چه ضرورست که آراسته سازد خوان را؟ ۱

کاش یک بار به سر منزل ما می آمد
آن که بر تربت ما ریخت گل و ریحان را ۲

پیشدستی کن و دیوان خود امروز بپرس
چه ضرورست به فردا فکنی دیوان را؟ ۳

چه کند پرده ناموس به بی تابی عشق؟
بادبان بال و پر سیر بود طوفان را ۴

شادیی کز ته دل نیست، کدورت به ازوست
خون کند خنده سوفار دل پیکان را ۵

پیر را حرص دوبالا شود از رفتن عمر
بیشتر گرم کند جستن گو، چوگان را ۶

هر که بی حد شود، از حد نکند پروایی
چه غم از محتسب شهر بود مستان را؟ ۷

بس که در لقمه من سنگ نهفته است فلک
بی تأمل نگذارم به جگر دندان را ۸

کار موقوف به وقت است که چون وقت رسید
خوابی از بند رهانید مه کنعان را ۹

بست بر خاک ز بی بال و پری صائب نقش
مگر از دور زمین بوس کند جانان را ۱۰