غزل ۵۴۷ - تندی خوی ضرورست سخن آیین را

تندی خوی ضرورست سخن آیین را
که بنوشند به تلخی، می لب شیرین را ۱

بلبلانی که نظر بر رخ گل وا کردند
چه شناسند قماش سخن رنگین را ۲

برد و بر طاق فراموشی جاوید گذاشت
تیشه صافدلم آینه شیرین را ۳

کیست از عهده این وام سبکبار شود؟
گر نبخشد به کسی دختر رز کابین را ۴

دست در دامن می زن که رسانید به چرخ
نسبت سلسله تاک، سر پروین را ۵

عشق اندیشه ندارد ز نگهبانی عقل
دزد خاموش کند شمع سر بالین را ۶

دل صائب چه غم از نیش ملامت دارد؟
نیست اندیشه ای از خار، کف گلچین را ۷