غزل ۵۴۹ - غم مردن نبود جان غم اندوخته را

غم مردن نبود جان غم اندوخته را
نیست از برق خطر مزرعه سوخته را ۱

خامسوزان هوس، لایق این داغ نیند
جز به عشاق منما آن رخ افروخته را ۲

دعوی سوختگی پیش من ای لاله مکن
می شناسد دل من بوی دل سوخته را ۳

شعله در سوختن از زمزمه ای خالی نیست
مطرب از خانه بود عاشق دلسوخته را ۴

حسن از عاشق محجوب نگردد غافل
طعمه از دست بود باز نظر دوخته را ۵

چه قدر راه به تقلید توان پیمودن؟
رشته کوتاه بود مرغ نوآموخته را ۶

برق در خرمن ارباب محبت افتد
صائب از دل چو برآرد نفس سوخته را ۷