غزل ۵۵۰ - گر به گلزار بری آن رخ افروخته را

گر به گلزار بری آن رخ افروخته را
گل به بلبل نگذارد جگرسوخته را ۱

هر که پوشد ز جهان چشم، نماند بی رزق
طعمه از دست بود باز نظر دوخته را ۲

نکند چرخ تعدی به جگرسوختگان
سرمه در کار نباشد نفس سوخته را ۳

منت زلف مکش دل چو گرفتار تو شد
رشته حاجت نبود طایر آموخته را ۴

نیست حاجت شب پروانه ما را به چراغ
شمع از خود بود این بال و پر افروخته را ۵

دلت ای غنچه محال است سبکبار شود
تا نریزی ز بغل این زر اندوخته را ۶

ایمن از زخم زبان شد ز خموشی صائب
نیست اندیشه ز سوزن دهن دوخته را ۷