غزل ۵۵۷ - گریه از دل نبرد کلفت روحانی را

گریه از دل نبرد کلفت روحانی را
عرق شرم نشوید خط پیشانی را ۱

لنگر درد به فریاد دل ما نرسید
تا که تسکین دهد این کشتی طوفانی را؟ ۲

دل آگاه ز تحریک هوا آسوده است
نیست از باد خطر تخت سلیمانی را ۳

جان محال است که در جسم بود فارغبال
خواب، آشفته بود مردم زندانی را ۴

جامه ای نیست به اندام تو چون عریانی
چند پنهان کنی این خلعت یزدانی را؟ ۵

زهر در مشرب من باده لب شیرین است
تا چشیدم قدح تلخ پشیمانی را ۶

محو رخسار تو از هر دو جهان مستغنی است
مژه بیکار بود دیده قربانی را ۷

آه ازین قوم سیه دل که گران می دانند
به زر قلب، وصال مه کنعانی را ۸

نزند چون خط مشکین تو نقشی بر آب
مو برآید ز کف دست اگر مانی را ۹

برندارم سر خود از قدم خم صائب
تا خط جام نسازم خط پیشانی را ۱۰