غزل ۵۵۶ - لب میگون تو خمار کند تقوی را

لب میگون تو خمار کند تقوی را
چشم بیمار تو آرد به زمین عیسی را ۱

سرو بسیار به رعنایی خود می نازد
جلوه ای سر کن و کوتاه کن ای دعوی را ۲

می کند حسن ز خط صورت دیگر پیدا
قلم موی نماید هنر مانی را ۳

شعله شوق ز شمشیر نگرداند روی
لن ترانی نشود بند زبان موسی را ۴

در شکست دل ما سعی فلک بیجا نیست
می کند آینه صاف خجل زنگی را ۵

هر که از زنگ دویی آینه را سازد پاک
بیند از چشم غزالان، نگه لیلی را ۶

جلوه صبح نخستین به زمانی نکشید
نفسی تیره کند آینه دعوی را ۷

گر چه بی بال کند معنی نازک پرواز
لفظ پاکیزه پر و بال بود معنی را ۸

عجبی نیست دل صائب اگر رام تو شد
دانه خال تو در دام کشد وحشی را ۹