غزل ۵۶۲ - گر چه از درد خزانی شده رخساره ما

گر چه از درد خزانی شده رخساره ما
می توان چید گل از سینه صد پاره ما ۱

نفس گرم درین بوته نخواهد ماندن
تا شود شیشه می این دل چون خاره ما ۲

گر چه از داغ یتیمی دل ما سوخته است
هست سنگ یده هر مهره گهواره ما ۳

چرب سازد علم از خون شفاعت خواهان
چون برآرد ز میان تیغ، ستمکاره ما ۴

درد خود گر به مسیحای زمان عرض کنیم
می زند بر در بیچارگی از چاره ما ۵

آب دریا نکند ریگ روان را سیراب
سیری از باده ندارد دل میخواره ما ۶

صائب از سعی محال است به انجام رسد
سفر ریگ روان و دل آواره ما ۷