غزل ۵۶۳ - تا چه گل ریشه دوانیده در اندیشه ما؟

تا چه گل ریشه دوانیده در اندیشه ما؟
که رگ ابر بهارست رگ و ریشه ما ۱

کوه قاف از سپرانداختگان است اینجا
که دگر تیغ شود پیش دم تیشه ما؟ ۲

پایکوبان به سردار رود خود حلاج
پنبه بردارد اگر از دهن شیشه ما ۳

پنجه عجز گشاید ز دل سنگ گره
می کشد آب خود از مغز گهر ریشه ما ۴

آرزو در دل ما بر سر هم ریخته است
می رود برق، نفس سوخته از بیشه ما ۵

از دعای قدح آید به سلامت بیرون
غوطه گر در جگر سنگ زند شیشه ما ۶

سخن سخت نگوییم به دشمن صائب
نیست چون سنگدلان دلشکنی پیشه ما ۷