غزل ۵۶۷ - روشن است از دل بی کینه ما سینه ما

روشن است از دل بی کینه ما سینه ما
گوهر ماست چراغ دل گنجینه ما ۱

گر چه در نافه ما جز جگر سوخته نیست
جگر نافه بود داغ ز پشمینه ما ۲

(صبح شنبه به نظر جلوه کند مستان را
از فروغ می گلگون شب آدینه ما) ۳

گر شود موجه دریای حوادث صیقل
نیست ممکن که شود صیقلی آیینه ما ۴

دل ما را بشکن گوهر اگر می خواهی
که شکست است کلید در گنجینه ما ۵

جای شکرست که امسال شد از گردش چرخ
چون می کهنه گوارا غم دیرینه ما ۶

چشم زخمی ز گرانان جهان گر نرسد
خطر از سنگ ندارد دل آیینه ما ۷

هر کماندار که از دست قضا قبضه گرفت
می کند دست روان بر ورق سینه ما ۸

کار فانوس کند در دل شبها صائب
خانه ما ز صفای دل بی کینه ما ۹