غزل ۵۶۸ - گرد اندوه پذیرد ز طرب سینه ما

گرد اندوه پذیرد ز طرب سینه ما
سبزی بخت شود زنگ بر آیینه ما ۱

روز تعطیل به عرفانکده مشرب نیست
صبح شنبه خجل است از شب آدینه ما ۲

همچو خورشید بود بر همه عالم روشن
که می کهنه بود همدم دیرینه ما ۳

صرفه از ما نبرد خصم به روبه بازی
ناخن شیر دماند ز جگر کینه ما ۴

صائب از فیض هواداری آن زلف سیاه
نافه مشک بود خرقه پشمینه ما ۵