غزل ۵۶۹ - مشرق مهر بود سینه بی کینه ما

مشرق مهر بود سینه بی کینه ما
صاف چون صبح به آفاق بود سینه ما ۱

خون اگر در جگر نافه آهو شد مشک
مشک خون می شود از خرقه پشمینه ما ۲

ریشه سبزه زنگار رسیده است به آب
چه خیال است که روشن شود آیینه ما؟ ۳

آن که بر نعمت الوان جهان دارد دست
می برد رشک به نان جو و کشکینه ما ۴

تا ز مستی جهالت به خمار افتادیم
به کدورت گذرد شنبه و آدینه ما ۵

در پریخانه ما جغد هما می گردد
صبح شنبه خجل است از شب آدینه ما ۶

شسته رو می شود از گرد یتیمی صائب
گوهری را که فتد راه به گنجینه ما ۷