غزل ۲۶۵۳ - گرین سلطان ما را بنده باشی

گَرین سُلطانِ ما را بَنده باشی
همه گِریَند و تو در خنده باشی ۱

وَگَر غَم پُر شود اطرافِ عالَم
تو شاد و خُرَّم و فَرخُنده باشی ۲

وَگَر چَرخ و زمین از هم بِدَرَّد
وَرایِ هر دو، جانی زنده باشی ۳

به هفتم چَرخ، نوبَتْ پنج داری
چو خیمه‌یْ شش جِهَت بَرکَنده باشی ۴

همه مُشتاقِ دیدارِ تو باشند
تو صد پَرده فرواَفکَنده باشی ۵

چو اندیشه، به جاسوسیِّ اسرار
درونِ سینه‌ها گَردنده باشی ۶

دِلا بر چَشمِ خوبانْ چهره بُگْشا
که اندیشد که تو شَرمنده باشی؟ ۷

بدیشان صَدقه می‌دِه، چون هِلالَند
تو بَدْری، از کجا گیرنده باشی؟ ۸

اگر خالی شَوی از خویشْ چون نِی
چو نِی پُر از شِکَر، آکَنده باشی ۹

بُرو، خِرقه گِرو کُن در خَرابات
چو سالوسانْ چرا در ژَنده باشی؟ ۱۰

به عشقِ شَمسِ تبریزی بِدِه جان
که تا چون عشقِ او، پاینده باشی ۱۱