غزل ۲۶۵۴ - ببین این فتح، زاستفتاح تا کی؟

بِبین این فَتْح، زِاسْتِفْتاح تا کِی؟
زِ ساقی مَست شو، زین راح تا کِی؟ ۱

دَرین اَقْداحِ صورت، راحِ جانی‌ست
نِظاره‌یْ صورتِ اَقْداح تا کِی؟ ۲

چو مُرغابی زِ خود بَرساز کَشتی
صُداعِ کَشتی و مَلّاح تا کِی؟ ۳

تو سَبّاحیّ و از سَبّاح زادی
فَسانه وْ بادِ هر سَبّاح تا کِی؟ ۴

نَفَخْتُ فیهِ جانْ بَخشی‌‌‌ست هر صُبح
فِراقِ فالِقُ الْاِصَباح تا کِی؟ ۵

چو جانِ بالِغان لوحی‌‌‌ست مَحْفوظ
مِثالِ کودکان زَالْواح تا کِی؟ ۶

چو فرموده‌‌‌ست رِزقَت زآسْمان است
زمینْ شوریدن ای فَلّاح تا کِی؟ ۷

ازان باغ است این سیبِ زَنَخْدان
قَناعَت بر یکی تُفاّح تا کِی؟ ۸

جَراحَت راست دارو حُسنِ یوسُف
دَوا جُستن زِهر جَرّاح تا کِی؟ ۹

زِ هر جُزوَت چو مُطْرب می‌توان ساخت
زِچَشمَت ساختن نَوّاح تا کِی؟ ۱۰

چو نَفْسِ واحدیم از خَلْق و از بَعْث
جُدا باشیدنِ اَرْواح تا کِی؟ ۱۱

دَهان بَربَند در دریا صَدَف وار
دَهان بُگْشاده چون تِمساح تا کِی؟ ۱۲

دَهان بَربَند و قُفلی بر دَهان نِهْ
زِ ضایع کردنِ مِفْتاح تا کِی؟ ۱۳