غزل ۵۸۹ - مبین ز موج تهیدست خوار دریا را

مبین ز موج تهیدست خوار دریا را
که روی کار بود پشت کار دریا را ۱

شکسته تا نشوی چون حباب هیهات است
که همچو موج کشی در کنار دریا را ۲

ز کوه صبر فزون گشت بی قراری دل
کف سبک نکند بردبار دریا را ۳

به عجز حمل مکن کز بزرگواریهاست
که هر سفینه کشد زیر بار دریا را ۴

نکرد تلخی غم را علاج، باده لعل
نساخت آب گهر خوشگوار دریا را ۵

غرض رساندن فیض است، ورنه در ایجاد
حباب و موج نیاید به کار دریا را ۶

نمی شود نفس پاک گوهران باطل
بخار می شود ابر بهار دریا را ۷

گران رکابی کشتی نمی تواند کرد
علاج رعشه بی اختیار دریا را ۸

ز بی قراری عاشق خبر دهد صائب
به سر زدن کف بی اختیار دریا را ۹