غزل ۵۸۸ - نداد عشق گریبان به دست کس ما را

نداد عشق گریبان به دست کس ما را
گرفت این می پر زور، چون عسس ما را ۱

اگر چه سگ به مرس می کشند صیادان
کشیده است سگ نفس در مرس ما را ۲

تمام روز ازان همچو شمع، خاموشیم
که خرج آه سحر می شود نفس ما را ۳

فغان که منزل دور و دراز وادی عشق
نکرد دل تهی از ناله چون جرس ما را ۴

خراب حالی ما لشکری نمی خواهد
بس است آمدن و رفتن نفس ما را ۵

ترا که پای گلی هست، می به ساغر کن
که زهد خشک کشیده است در قفس ما را ۶

به گرد خاطر ما آرزو نمی گردید
لب تو ریخت به دل رنگ صد هوس ما را ۷

اگر چه در قفس افتاده ایم از گلزار
ز گل نمی گسلد رشته نفس ما را ۸

شکسته بال و پرانیم، جای آن دارد
که باغبان کند از چوب گل قفس ما را ۹

غریب گشت چنان فکرهای ما صائب
که نیست چشم به تحسین هیچ کس ما را ۱۰