غزل ۵۹۱ - چه حاجت است به افسانه خواب غفلت را؟

چه حاجت است به افسانه خواب غفلت را؟
که خانه زاد بود خواب، بی بصیرت را ۱

بس است خواب گران چشم بی بصیرت را
مکن ز بستر مخمل دو خوابه غفلت را ۲

مده به خلوت خود راه، اهل صحبت را
مساز حلقه کثرت کمند وحدت را ۳

ز خشت، بالش و از خاک تیره بستر کن
مکن ز بستر مخمل دو خوابه غفلت را ۴

به آشنایی مردم مرو ز راه که نیست
به غیر خوردن دل دانه دام صحبت را ۵

ز همرهان موافق جدا مشو در راه
مکن دو آتشه زنهار داغ غربت را ۶

کسی ز چهره مقصود چشم آب دهد
که توتیای نظر ساخت گرد کلفت را ۷

ز کاهلی ره نزدیک دور می گردد
به خلوت لحد انداز خواب راحت را ۸