غزل ۵۹۹ - چه غم ز آه من آن خط روح پرور را؟

چه غم ز آه من آن خط روح پرور را؟
که برگریز نباشد بهار عنبر را ۱

ز دل سیاهی آب حیات می آید
که تشنه سر به بیابان دهد سکندر را ۲

ز چهره سخن حق نقاب بردارد
ز دار هر که چو منصور کرد منبر را ۳

توان به مهر خموشی دهان ما را بست
اگر به موم توان بست چشم مجمر را ۴

لب سؤال، در فقر را کلید بود
به روی خود مگشا زینهار این در را ۵

مجردان تو از قید جسم آزادند
چه احتیاج به کشتی بود شناور را؟ ۶

مگیر از لب خود مهر چون صدف صائب
کنون که قدر خزف نیست آب گوهر را ۷