غزل ۵۹۸ - مکن ز ساده دلی خرج چشم بد خود را

مکن ز ساده دلی خرج چشم بد خود را
نگاه دار چو آیینه در نمد خود را ۱

نمی توان نفس از دار و گیر عقل کشید
به زور می برهانید از خرد خود را ۲

کسی که بر سخن اهل حق نهد انگشت
برهنه بر دم شمشیر می زند خود را ۳

مقام زنده دلان نیست خاکدان جهان
به زندگی مگذارید در لحد خود را ۴

ز حمل بار امانت به تنگ می آیید
به مردمان منمایید معتمد خود را ۵

ز قید نفس، ترا عقل می کند آزاد
که ماه مصر به تدبیر می خرد خود را ۶

کجا ز بوته دوزخ خلاص خواهد یافت؟
کسی که پاک نکرده است از حسد خود را ۷

مشو ز گرد کسادی غمین که از ساحل
رساند موج به دریا ز دست رد خود را ۸

مکن شتاب که جان می برد به صبر برون
شناوری که به سیلاب می دهد خود را ۹

اگر چه عشق مجازی بود نمکچش عشق
نمکچشی است که بر دیگ می زند خود را ۱۰

ز حرف نیک و بد خلق هر که شد خاموش
خلاص می کند از طعن نیک و بد خود را ۱۱

حسد به اهل حسد کار می کند صائب
چنان که آتش سوزنده می خورد خود را ۱۲