غزل ۶۰۲ - ز آه سرد چه پرواست حسن سرکش را؟

ز آه سرد چه پرواست حسن سرکش را؟
نسیم، بال و پر سرکشی است آتش را ۱

به خط تسلی ازان لعل آبدار شدم
که خاک می کشد از آب بهتر آتش را ۲

ز برق شوخی او ریخت کوه قاف از هم
نهان به شیشه چسان سازم آن پریوش را؟ ۳

عنان برگ خزان دیده در کف بادست
چگونه جمع کنم این دل مشوش را؟ ۴