غزل ۶۰۳ - عرق به چهره نشسته است آن پریوش را

عرق به چهره نشسته است آن پریوش را
که دیده است به این آبداری آتش را؟ ۱

ز عکس خویش در آیینه روی می پوشد
چگونه رام توان کرد آن پریوش را؟ ۲

مکن اشاره ابرو به کار بوالهوسان
مزن به صید زبون، تیر روی ترکش را ۳

گهر به رشته برون آید از پریشانی
به زلف یار گذار این دل مشوش را ۴

نیام سوز بود تیغ برق بی زنهار
نهان چگونه توان داشت عشق سرکش را؟ ۵

زمال، حرص محال است سیر چشم شود
که سوختن نبود اشتهای آتش را ۶

ز دل میار نسنجیده حرف را به زبان
عنان کشیده نگه دار اسب سرکش را ۷

به خاکساری ما صرفه نیست خندیدن
مکن به جام سفالین شراب بی غش را ۸

گهر به سنگ زدن صائب از بصیرت نیست
مخوان به مردم بی درد شعر دلکش را ۹