غزل ۲۶۵۶ - نه آتش‌‌های ما را ترجمانی

نه آتش‌‌هایِ ما را تَرجُمانی
نه اسرارِ دلِ ما را زبانی ۱

بِرهنه شُد زِ صد پَرده دل و عشق
نِشَسته دو به دو، جانیّ و جانی ۲

میانِ هر دو گَر جِبْریل آید
نباشد زاتَشَش یک دَم اَمانی ۳

به هر لحظه وصالْ اَنْدَر وصالی
به هر سویی، عَیانْ اَنْدَر عَیانی ۴

بِبینی تو چه سُلطانانِ مَعنی
به گوشه‌یْ بامَشان چون پاسْبانی ۵

سِرِشته‌یْ وصلِ یزدانْ کوهِ طور است
دَران کان تاب نارَد یک زمانی ۶

اگر صد عقلِ کُل بَرهَم بِبَندی
نَگَردد بامَشان را نردبانی ۷

نشانی‌‌هایِ مَردان، سَجده آرَد
اگر زان بی‌نشانْ گویم نشانی ۸

ازان نوری که حرفْ آن جا نگُنجَد
تو را این حرفْ گَشته اَرْمغانی ۹

کَمَر شُد حَرف‌ها از شَمسِ تبریز
بیا بَربَند اگر داری میانی ۱۰