غزل ۲۶۵۷ - دلا تا نازکی و نازنینی

دِلا تا نازکیْ و نازنینی
بُرو که نازنینان را نَبینی ۱

دَرین رنگی دِلا تا تو بِلَنْگی
نیابی در چُنان، تا تو چُنینی ۲

در آیینه نَبینی رویِ خوبان
که تا با خویِ زشتَت هم نِشینی ۳

تو زیبا شو، که این آیینه زیباست
تو بی‌چین شو، که آیینه‌‌‌ست چینی ۴

مَشو پنهان، که غَیرت در کَمین است
هَمی‌بینَد تو را کَنْدَر کَمینی ۵

زِ خود پنهان شُدی، سَر دَرکَشیدی
بِبَستی چَشمْ تا خود را نَبینی ۶

به لب یاسین هَمی‌خوانی، وَلیکِن
زِ کینه جُمله تَن دندانْ چو سینی ۷