غزل ۶۰۴ - ز گریه سرکشی افزود آن پریوش را

ز گریه سرکشی افزود آن پریوش را
که شعله ور کند اشک کباب، آتش را ۱

ز چهره عرق آلود یار در عجبم
که کرده است چسان جمع، آب و آتش را؟ ۲

عنان نخل خزان دیده در کف بادست
چگونه جمع کنم این دل مشوش را؟ ۳

مه به پرورش تن روان شود مشغول
مکن به جام سفالین شراب بی غش را ۴

به بوالهوس مکن از روی التفات نگاه
به خاک ره مفکن تیر روی ترکش را ۵

ضرور تا نشود، لب به گفتگو مگشا
عنان کشیده نگه دار اسب سرکش را ۶

مرا نهال امید آن زمان شود سرسبز
که نخل موم کند ریشه در دل آتش را ۷

به سیم و زر نشود حرص و آز کم صائب
که نیست از خس و خاشاک سیری آتش را ۸