غزل ۶۰۵ - گذاشتیم به اغیار زلف پر خم را

گذاشتیم به اغیار زلف پر خم را
به دست دیو سپردیم خاتم جم را ۱

حریم سینه عاشق عجب شبستانی است
که یک هواست در او شمع سور و ماتم را ۲

مکن به عشق سخن نقل ای خرد برخیز
که به ز نقل مکان نیست نقل، ملزم را ۳

اگر تپیدن دل ترجمان نمی گردید
که می شناخت درین تیره خاکدان غم را؟ ۴

زمانه ای است که با صد گره گشا خورشید
گره ز دل نتواند گشود شبنم را ۵

چه حاجت است مسیحا به گفتگو آید؟
حجاب، شاهد عصمت بس است مریم را ۶

به روی زنده دلی آفتاب خنده زند
که همچو صبح تواند شمرده زد دم را ۷

محرران سخن، شاه بیت ابرویند
ز روی نسخه تشریح، روی عالم را ۸

نماند فیض درین خشک طینتان صائب
مگر به آب رسانیم خاک حاتم را ۹