غزل ۶۰۶ - مکن به غنچه گره نوبهار عالم را

مکن به غنچه گره نوبهار عالم را
تبسمی کن و بگشای کار عالم را ۱

به خنده ای گل بی خار می توانی کرد
اگر التفات کنی، خارزار عالم را ۲

فلک سوار چو عیسی نمی توانی شد
ز خویش تا نفشانی غبار عالم را ۳

کجی ز مار به افسون نمی توان بردن
چگونه راست توان کرد کار عالم را ۴

مبند نقش اقامت که همچو موج سراب
قرار نیست دمی پود و تار عالم را ۵

نتیجه ای به جز از خانمان خرابی نیست
خرابی دل امیدوار عالم را ۶

عجب که روز قیامت ز خاک برخیزد
به دوش هر که نهادند بار عالم را ۷

خوشا کسی که چو صائب ز خاکساری ها
به دیده خاک زند اعتبار عالم را ۸