غزل ۶۰۷ - گداخت دیدن آن روی بی نقاب مرا

گداخت دیدن آن روی بی نقاب مرا
چو نخل موم، نمی سازد آفتاب مرا ۱

جنون به بادیه پرورده چون سراب مرا
سواد شهر بود آیه عذاب مرا ۲

چو ماه نو به تواضع ز خاک می گذرم
اگر سپهر دهد بوسه بر رکاب مرا ۳

ز پنبه سر مینا به حلقم آب چکان
نمی رود به گلو آب، بی شراب مرا ۴

ز سینه ام دل پرداغ را برون آرید
که سیر کرد ز جان دود این کباب مرا ۵

کسی به موی نیاویخته است خرمن گل
غم میان تو دارد به پیچ و تاب مرا ۶

به یک دو قطره که خواهد گهر شدن روزی
رهین منت خود گو مکن سحاب مرا ۷

عبث چه عمر به افسانه می کنی ضایع؟
چو چشم رخنه دیوار نیست خواب مرا ۸

فغان که با همه کاوش که کرد ناخن سعی
نشد گشادی ازان غنچه نقاب مرا ۹

چه ذره ام که به خورشید همعنان گردم؟
بس است گوشه چشمی ازان رکاب مرا ۱۰

درین بهار که گل کرد رازها صائب
نشد گشادی ازان غنچه نقاب مرا ۱۱