غزل ۶۱۲ - ز عشق، سینه پر داغ گلشنی است مرا

ز عشق، سینه پر داغ گلشنی است مرا
به باغ خلد ز هر داغ روزنی است مرا ۱

چرا به عقل ز دیوانگی پناه برم؟
که از جنون، دهن شیر مأمنی است مرا ۲

چو شمع، مد حیاتم بود ز رشته اشک
به دیده هر مژه بی اشک سوزنی است مرا ۳

همان ز بخت سیه پیش پا نمی بینم
اگر چه هر سر مو شمع روشنی است مرا ۴

خجالت گنه از تیغ جانگدازترست
گذشتن از سر تقصیر، کشتنی است مرا ۵

کنم چگونه ادا شکر دست و تیغ ترا؟
که هر شکاف ز دل صبح روشنی است مرا ۶

نمی پرد به پر کاه دیگران چشمم
ز سیر چشمی، هر دانه خرمنی است مرا ۷

مگر به بال و پر بیخودی رسم جایی
وگرنه نقش قدم چاه بیژنی است مرا ۸

ز بار دل چو صنوبر درین شکفته چمن
نهفته در ته هر برگ شیونی است مرا ۹

ز حرف سرد ملامتگران چرا لرزم؟
به آتش جگر گرم، دامنی است مرا ۱۰

به گرد کعبه مقصود چون رسم صائب؟
ز عزم سست به هر گام رهزنی است مرا ۱۱