غزل ۶۱۸ - زبان هر هرزه درایی به جان رساند مرا

زبان هر هرزه درایی به جان رساند مرا
لب خموش به دارالامان رساند مرا ۱

ادا چگونه کنم شکر آه را، کاین تیر
ز یک گشاد به چندین نشان رساند مرا ۲

ز بی کسی چه شکایت کنم به هر ناکس؟
که بی کسی به کس بی کسان رساند مرا ۳

اگر چه بی بروپالی است سنگ راه عروج
دل شکسته به آن دلستان رساند مرا ۴

به دیده چون ندهم جای، اشک را صائب؟
که سیل گریه به آن آستان رساند مرا ۵