غزل ۶۱۹ - ز درد و داغ محبت سرشته اند مرا

ز درد و داغ محبت سرشته اند مرا
در آفتاب قیامت برشته اند مرا ۱

دل از مشاهده من کباب می گردد
به آب چشم یتیمان سرشته اند مرا ۲

فنای من به نسیم بهانه ای بندست
به خاک با سر ناخن نوشته اند مرا ۳

چگونه سبز شود دانه ام، که لاله رخان
به روی گرم، مکرر برشته اند مرا ۴

ز من به نکته رنگین چو لاله قانع شو
که از برای درودن نکشته اند مرا ۵

به کار بخیه زخمی نیامدم هرگز
ازین چه سود که هموار رشته اند مرا؟ ۶

غنیمت است که کارآگهان عالم غیب
به حال خویش چو صائب نهشته اند مرا ۷