غزل ۶۲۰ - ارگ چه سیل فنا برد هر چه بود مرا

ارگ چه سیل فنا برد هر چه بود مرا
ز بحر کرد کرم خلعت وجود مرا ۱

ز بند وصل لباسی مرا برون آورد
اگر چه مه چو کتان سوخت تار و پود مرا ۲

ستاره سوخته ای بود چون شرر جانم
ز قرب سوختگان روشنی فزود مرا ۳

ز عمر رفته نصیبم جز آه حسرت نیست
به جا نمانده ازان شمع غیر دود مرا ۴

چنین که روی مرا کرده بی حیایی سخت
عجب که چهره ز سیلی شود کبود مرا ۵

ز خوش عیاری من سنگ امتحان داغ است
ز خجلت آب شد آن کس که آزمود مرا ۶

فغان که همچو قلم نیست از نگون بختی
به غیر روسیهی حاصل از سجود مرا ۷

به بینوایی ازین باغ پر ثمر صائب
خوشم، که نیست محابایی از حسود مرا ۸