غزل ۶۲۲ - ز خود برآمده ام، با سفر چه کار مرا؟

ز خود برآمده ام، با سفر چه کار مرا؟
بریده ام ز جهان، با ثمر چه کار مرا؟ ۱

درین جهان به مرادی کز آن جهان طلبند
رسیده ام، به جهان دگر چه کار مرا؟ ۲

چو خاک شد شکرستان به مور قانع من
به تنگ گیری شهد و شکر چه کار مرا؟ ۳

بود ز گریه خود فتح باب من چون تاک
به ابرهای پریشان سفر چه کار مرا؟ ۴

خوشم چو غنچه پیکان به کار بسته خود
به انتظار نسیم سحر چه کار مرا؟ ۵

چو هست باده بی دردسر مر از خون
به جام باده پر دردسر چه کار مرا؟ ۶

کمال آینه ساده است حیرانی
به حرف بی اثر و با اثر چه کار مرا؟ ۷

چنین که سنگ ملامت گرفت اطرافم
دگر چو کبک به کوه و کمر چه کار مرا؟ ۸

علاج رخنه ملک است کار پادشهان
به رخنه دل و چاک جگر چه کار مرا؟ ۹

بس است عرفی، همداستان من صائب
به نغمه سنجی مرغ سحر چه کار مرا؟ ۱۰