غزل ۶۲۳ - نمی توان ز سخن ساختن خموش مرا

نمی توان ز سخن ساختن خموش مرا
که چون صدف ز دهان است رزق گوش مرا ۱

اگر چه صحبت من غم زداست همچو شراب
به روی تلخ، حریفان کنند نوش مرا ۲

ز آفتاب بود روشناییم چون لعل
نمی توان به نفس ساختن خموش مرا ۳

مرا ز کوی خرابات پای رفتن نیست
مگر به خانه برد محتسب به دوش مرا ۴

نکرده بود تماشا هنوز قامت راست
که شد خرام تو سیلاب عقل و هوش مرا ۵

چنان ز سردی عالم فسرده دل شده ام
که روی گرم نمی آورد به جوش مرا ۶

چنان ز تنگی این بوستان در آزارم
که صبح عید بود روی گلفروش مرا ۷

خوشم به صحبت بلبل که می برد صائب
به سیر عالم دیگر ز هر خروش مرا ۸